پاناما مقابل انگلستان

انگلیس در آخرین بازی گروه L جام جهانی ۲۰۲۶ در ورزشگاه نیویورک نیوجرسی، پاناما را با نتیجه ۲ بر ۰ شکست داد و با هفت امتیاز به‌عنوان صدرنشین گروه راهی مرحله یک‌سی‌ودوم نهایی شد. نتیجه روی کاغذ آرام و قابل انتظار بود، اما مسیر رسیدن به آن برای تیم توماس توخل آسان نبود. پاناما، که پیش از این بازی شانسی برای صعود نداشت، با فشار بالا و بازی فیزیکی، بیشتر از چیزی که جدول نشان می‌داد انگلیس را آزار داد.

توخل برای این مسابقه پنج تغییر در ترکیب اصلی ایجاد کرد. جارل کوانسا برای نخستین بار در جام جهانی از ابتدا بازی کرد، نیکو اورایلی به دفاع چپ برگشت، مورگان راجرز و الیوت اندرسون در میانه زمین قرار گرفتند و مارکوس رشفورد و بوکایو ساکا در کناره‌ها شروع کردند. روی نیمکت ماندن دکلان رایس و غیبت ریس جیمز باعث شد انگلیس از نظر تعادل دفاعی کمی شکننده‌تر به نظر برسد.

انگلیس خیلی زود اولین فرصت جدی را ساخت. در دقیقه ۷، مارکوس رشفورد از پشت محوطه شوتی زمینی زد و اورلاندو موسکرا با واکنشی خوب توپ را مهار کرد. انتظار می‌رفت این موقعیت شروعی برای فشار مداوم انگلیس باشد، اما پاناما به‌جای عقب‌نشینی کامل، با خط دفاعی نسبتاً جلو و پرس در میانه میدان، کار را برای حریف سخت کرد.

در دقیقه ۲۶، پاناما جدی‌ترین هشدار نیمه اول را داد. خوزه لوئیس رودریگز در ضدحمله صاحب توپ شد و ضربه‌ای زد که جردن پیکفورد را مجبور به واکنش کرد. این صحنه نشان داد انگلیس با وجود مالکیت بالا، در پشت هافبک‌ها فضای قابل استفاده می‌دهد. خط دفاع انگلیس، به‌ویژه سمت راست با کوانسا، چند بار در برابر سرعت بازیکنان پاناما دچار مشکل شد.

نیمه اول برای انگلیس پر از پاس‌های بی‌خطر و حملات نیمه‌کاره بود. رشفورد از سمت چپ زیاد صاحب توپ شد، اما چند بار بیش از حد توپ را نگه داشت. ساکا در سمت راست محاصره می‌شد و هری کین هم کمتر از حد معمول در موقعیت گل قرار گرفت. در دقیقه ۳۷، رشفورد با ضربه سر از فاصله نزدیک توپ را بیرون زد و دقایقی بعد ضربه ایستگاهی او هم با اختلاف کمی از کنار دروازه رفت. نیمه اول بدون گل تمام شد و صدای نارضایتی آرامی در ورزشگاه شنیده می‌شد.

پاناما در شروع نیمه دوم خوزه فاخاردو را به جای توماس رودریگز وارد کرد و همچنان تلاش کرد ساختار دفاعی‌اش را فشرده نگه دارد. فاخاردو در دقیقه ۵۳ کارت زرد گرفت و چند دقیقه بعد موسکرا یک بار دیگر با مهار ضربه هری کین، دروازه پاناما را زنده نگه داشت. اما فشار انگلیس آرام‌آرام بیشتر می‌شد و پاناما دیگر مثل نیمه اول توان خروج از محاصره را نداشت.

دقیقه ۶۲ قفل بازی باز شد. بوکایو ساکا از سمت چپ کرنری فرستاد، توپ در محوطه شلوغ پاناما پایین آمد و جود بلینگام، با وجود فشار مدافعان، خودش را به توپ رساند. ضربه نزدیک او از موسکرا عبور کرد و انگلیس بالاخره ۱ بر ۰ جلو افتاد. این گل بیشتر از آنکه محصول یک حرکت تیمی روان باشد، نتیجه اصرار، جای‌گیری و حس لحظه‌شناسی بلینگام بود.

فقط پنج دقیقه بعد، بلینگام دوباره مسابقه را تغییر داد. این بار از سمت چپ حرکت کرد، مدافعش را جا گذاشت و سانتری دقیق به تیر نزدیک فرستاد. هری کین بالاتر از مدافع پاناما پرید و با ضربه سر گل دوم را زد. این گل برای کین فقط یک گل دیگر نبود؛ یازدهمین گل او در جام جهانی بود و او را بالاتر از گری لینه‌کر، به بهترین گلزن تاریخ انگلیس در این رقابت‌ها تبدیل کرد.

توخل بلافاصله بعد از گل‌ها تیم را تازه کرد. جد اسپنس و نونی مادوئکه در دقیقه ۶۳ وارد زمین شدند، ابرچی ازه در دقیقه ۷۱ جای بلینگام را گرفت و پاناما هم با ورود اسماعیل دیاز و آزاریاس لوندونیو به دنبال حفظ انرژی در خط حمله بود. با این حال، نتیجه عملاً تثبیت شده بود. انگلیس با مالکیت بالا و پاس‌های کوتاه، سرعت بازی را پایین آورد و اجازه نداد پاناما به فشار پایانی برسد.

دقیقه ۸۴ یک لحظه تاریخی دیگر برای انگلیس داشت. جردن هندرسون به جای الیوت اندرسون وارد زمین شد و به نخستین بازیکن انگلیسی تبدیل شد که در چهار دوره جام جهانی بازی می‌کند. همزمان، الی واتکینز به جای هری کین آمد تا کاپیتان انگلیس برای مرحله حذفی حفظ شود. چند دقیقه بعد پاناما آخرین تعویض‌های خود را با ورود آلبرتو کینترو و اریک دیویس انجام داد.

سوت پایان با برد ۲ بر ۰ انگلیس زده شد. پاناما با سه شکست، بدون گل زده و در انتهای گروه L از جام کنار رفت، اما نمایش فیزیکی و شجاعانه‌اش در نیمه اول نشان داد این نتیجه آسان به دست نیامده است. انگلیس با صدرنشینی به مرحله حذفی رفت و باید برابر کنگو دموکراتیک بازی کند. با این حال، پیام مسابقه دوگانه بود: بلینگام و کین همچنان می‌توانند لحظه‌های بزرگ بسازند، اما انگلیس برای مسیر سخت‌تر مرحله حذفی به روان‌تر شدن بازی و ثبات دفاعی بیشتری نیاز دارد.