اردن مقابل آرژانتین

آرژانتین در آخرین بازی گروه J جام جهانی ۲۰۲۶ در دالاس، اردن را با نتیجه ۳ بر ۱ شکست داد و مرحله گروهی را با سه برد کامل به پایان رساند. این بازی برای شاگردان لیونل اسکالونی از نظر جدول خطر جدی نداشت؛ صدرنشینی پیش از مسابقه تقریباً قطعی بود و همین موضوع باعث شد سرمربی آرژانتین با ترکیبی کاملاً چرخشی وارد زمین شود. اما حتی در شب استراحت بسیاری از ستاره‌ها، عمق ترکیب مدافع عنوان قهرمانی برای اردن بیش از حد سنگین بود.

اردن که در نخستین حضور خود در جام جهانی پیش از این مسابقه حذف شده بود، با انگیزه گرفتن یک امتیاز تاریخی وارد زمین شد. شروع بازی برای تیم جمال سلامی همراه با تلاش برای بستن مرکز زمین بود، اما آرژانتین خیلی زود با گردش توپ، فاصله بین خطوط اردن را پیدا کرد. جیووانی لو سلسو، که از ابتدا در ترکیب قرار گرفته بود، از همان دقایق نخست یکی از فعال‌ترین بازیکنان زمین بود.

دقیقه ۱۹ نخستین ضربه بزرگ آرژانتین وارد شد. مهند ابوطه روی لو سلسو مرتکب خطا شد و ضربه آزاد در موقعیتی مناسب به دست آمد. لو سلسو خودش پشت توپ ایستاد و با پای چپ ضربه‌ای حساب‌شده زد. یزید ابولیلا به سمت چپ خود حرکت کرد، اما توپ با قوس به گوشه مخالف رفت و وارد دروازه شد.

آرژانتین پس از گل اول سرعت بازی را کم نکرد. لائوتارو مارتینز نزدیک بود پیش از نیم‌ساعت کار را تمام کند. ضربه نزدیک او به تیر دروازه خورد و در ادامه صحنه، لئاندرو پارِدس برای ضربه به توپ خم شد. نزار الرشدان با پای بالا به سر او برخورد کرد و داور پس از بازبینی ویدئویی، نقطه پنالتی را نشان داد. مارتینز در دقیقه ۳۱ پنالتی را با آرامش به گوشه زد و نتیجه را ۲ بر ۰ کرد.

اردن در نیمه اول برای حمله تلاش کرد، اما توپ‌های بلند به علی علوان و حرکات پراکنده از کناره‌ها برای شکستن نظم دفاعی آرژانتین کافی نبود. نیمه اول با برتری ۲ بر ۰ تمام شد؛ نتیجه‌ای که نشان می‌داد اردن اگرچه با روحیه بازی می‌کند، اما برای رسیدن به نخستین امتیاز تاریخ خود در جام جهانی نیاز به چیزی فراتر از انرژی دارد.

در آغاز نیمه دوم، اردن تصمیم گرفت تهاجمی‌تر شود. موسی التعمری و محمود المرضی وارد زمین شدند و همین تغییر خیلی زود اثر گذاشت. ابتدا لو سلسو در دقیقه ۴۸ برای دومین بار دروازه اردن را باز کرد، اما این بار گل به دلیل آفساید لائوتارو مارتینز مردود شد. کمی بعد، خود مارتینز با شوتی کات‌دار تیر دروازه را لرزاند و به نظر می‌رسید آرژانتین در آستانه گل سوم است.

در دقیقه ۵۵، احسان حداد در سمت راست فضای خوبی پیدا کرد و ارسال زمینی دقیقی به دهانه دروازه فرستاد. موسی التعمری، که تازه از نیمکت وارد شده بود، با زمان‌بندی عالی به توپ رسید و آن را از مقابل امیلیانو مارتینز وارد دروازه کرد. این گل برای اردن فقط کاهش اختلاف نبود؛ سومین بازی متوالی بود که این تیم در نخستین تجربه جام جهانی خود گل می‌زد.

اسکالونی در دقیقه ۶۰ تصمیم گرفت بازی را با ورود چهره‌های اصلی کنترل کند. لیونل مسی، تیاگو آلمادا و الکسیس مک‌آلیستر وارد زمین شدند و ورزشگاه دالاس با ورود مسی منفجر شد. مسی در این بازی از ابتدا روی نیمکت بود؛ تصمیمی که برای دادن فرصت به سایر بازیکنان گرفته شد، اما حضور او حتی برای نیم ساعت هم حال‌وهوای مسابقه را تغییر داد.

آرژانتین پس از ورود مسی دوباره توپ را آرام‌تر و مطمئن‌تر به گردش درآورد. با این حال، اردن تا دقیقه ۸۰ هنوز به یک گل برای مساوی کردن نیاز داشت و کاملاً از مسابقه بیرون نرفته بود. مسی ابتدا یک ضربه آزاد را بالای دروازه زد، اما چند دقیقه بعد دوباره پشت ضربه ایستاد. او این بار از فاصله حدود ۲۵ متری ضربه‌ای زمینی و فریبنده زد؛ توپ از کنار دیوار دفاعی عبور کرد، ابولیلا مسیر را اشتباه خواند و توپ وارد دروازه شد.

گل مسی نتیجه را ۳ بر ۱ کرد و یک رکورد دیگر به کارنامه او اضافه کرد: گلزنی در هفتمین بازی پیاپی جام جهانی. او با این گل به عدد ۱۹ در تاریخ جام جهانی رسید و نشان داد حتی در نقشی محدودتر، هنوز می‌تواند لحظه اصلی مسابقه را به نام خود ثبت کند. چند دقیقه بعد، خوزه مانوئل لوپس جای خولیان آلوارز را گرفت و با شوتی تغییر مسیر داده نزدیک بود گل چهارم را بزند.

دقایق پایانی بیشتر زیر سایه مدیریت بازی آرژانتین و تلاش اردن برای ثبت یک لحظه مثبت دیگر گذشت. در دقیقه ۸۹، ابوذهب پس از برخورد با والنتین بارکو آسیب دید و با برانکارد بیرون رفت؛ محمد ابوزریق و سالم عبید هم برای اردن وارد زمین شدند. اردن دیگر توان برگشت نداشت و آرژانتین بدون ریسک اضافی، بازی را تا سوت پایان کنترل کرد.

آرژانتین با این برد ۹ امتیازی شد و به‌عنوان صدرنشین گروه J به مرحله بعد رفت؛ جایی که باید با کیپ‌ورد، شگفتی‌ساز گروه H، بازی کند. اردن با وجود سه شکست، با تجربه‌ای ارزشمند از نخستین جام جهانی خود خارج شد؛ تیمی که در هر سه بازی گل زد و نشان داد حضورش فقط نمادین نبود. برای آرژانتین، پیام مسابقه روشن بود: تیم اصلی آماده است، نیمکت هم عمق کافی دارد، و مسی حتی از روی نیمکت می‌تواند تاریخ را دوباره بنویسد.