برزیل مقابل هائیتی

برزیل در دومین بازی خود در مرحله گروهی جام جهانی ۲۰۲۶، در ورزشگاه لینکلن فایننشال فیلد فیلادلفیا با نتیجه ۳ بر ۰ هائیتی را شکست داد؛ بردی که هم پاسخ روشنی به نمایش نه‌چندان قانع‌کننده بازی اول مقابل مراکش بود و هم هائیتی را خیلی زود از مسیر صعود دور کرد. تیم کارلو آنچلوتی این بار با ترکیبی متعادل‌تر وارد زمین شد و از همان دقایق ابتدایی تلاش کرد بازی را به سمت کناره‌ها و فضای پشت مدافعان هائیتی ببرد. هرچند هائیتی در مالکیت توپ کاملاً منفعل نبود، اما کیفیت برزیل در لحظه‌های تعیین‌کننده تفاوت اصلی مسابقه را ساخت.

شروع بازی برای هائیتی سخت بود. کارلنس آرکوس در دقیقه ۴ با خطایی خشن کارت زرد گرفت و همین صحنه نشان داد فشار برزیل از همان ابتدا دفاع هائیتی را وادار به واکنش‌های اضطراری کرده است. برزیل بعد از چند حمله نیمه‌کاره، در دقیقه ۲۳ به گل رسید. ماتئوس کونیا با جای‌گیری درست و واکنش سریع در محوطه، دروازه هائیتی را باز کرد تا سلسائو از فشار روانی خارج شود. این گل ریتم بازی را برای برزیل آرام‌تر کرد و به بازیکنان هجومی اجازه داد با اعتماد بیشتری توپ را بین خطوط جابه‌جا کنند.

دقیقه ۳۶ لحظه مهم بعدی بود. وینیسیوس جونیور با حرکت و پاس دقیق خود ماتئوس کونیا را صاحب موقعیت کرد و مهاجم برزیل دومین گل خودش و تیمش را به ثمر رساند. کونیا در این مسابقه فقط گلزن نبود؛ او با حرکت‌های بدون توپ، جاگیری بین مدافعان و ارتباط بهتر با لوکاس پاکتا و وینیسیوس، به خط حمله برزیل شکل منسجم‌تری داد. برای تیمی که در بازی اول به دنبال یک نقطه اتکای مطمئن در حمله بود، این دبل اهمیت زیادی داشت.

برزیل در دقیقه ۴۰ رافینیا را به دلیل مصدومیت از دست داد و رایان وارد زمین شد. این اتفاق می‌توانست جریان نیمه اول را مختل کند، اما فشار برزیل ادامه پیدا کرد. در وقت‌های اضافه نیمه اول، لوکاس پاکتا با پاس هوشمندانه خود وینیسیوس جونیور را در موقعیت گل قرار داد و ستاره برزیلی با ضربه‌ای آرام و دقیق گل سوم را ثبت کرد. تنها یک دقیقه بعد، فرانتزی پیرو نیز با خطایی شدید کارت زرد گرفت تا نیمه اول با برتری کامل برزیل و عصبانیت آشکار در اردوی هائیتی تمام شود.

در نیمه دوم، هائیتی با ورود دومینیک سیمون و ویلسون ایزیدور تلاش کرد توازن بیشتری در زمین ایجاد کند. این تیم در مالکیت توپ سهم بدی نداشت و چند بار هم به محوطه برزیل نزدیک شد، اما در ضربه آخر و تصمیم‌گیری نهایی کم‌دقت بود. آمار بازی هم همین تصویر را نشان می‌دهد: برزیل با وجود مالکیت ۵۷ درصدی و تنها ۸ شوت، پنج موقعیت بزرگ ساخت و ۱.۷۵ گل مورد انتظار داشت؛ در مقابل، هائیتی با ۷ شوت و ۴۳ درصد مالکیت، فقط به ۰.۲۳ گل مورد انتظار رسید. این اختلاف یعنی برزیل هر وقت به منطقه خطر رسید، حمله‌اش کیفیت بیشتری داشت.

آنچلوتی در ادامه بازی گابریل مارتینلی، اندریک، دانیلو سانتوس و ادرسون را وارد زمین کرد تا هم انرژی تیم را تازه کند و هم به مهره‌های هجومی زمان بازی بدهد. هائیتی نیز با حضور لوئیسیوس دیدسون، لوران ژوزف و درک اتین تلاش کرد از فشار خارج شود، اما دفاع برزیل اجازه نداد بازی به سمت بازگشت حریف برود. کارت زرد داگلاس سانتوس و دانلی ژان ژاک تنها نشانه‌های جدی تنش در نیمه دوم بودند.

این پیروزی برای برزیل فقط سه امتیاز نبود؛ تیم آنچلوتی نشان داد وقتی وینیسیوس، پاکتا و کونیا با هماهنگی حرکت کنند، خط حمله می‌تواند بسیار خطرناک‌تر از بازی اول باشد. با این حال، افت شدت بازی در نیمه دوم و مصدومیت رافینیا هنوز نگرانی‌هایی برای ادامه مسیر باقی می‌گذارد. هائیتی با وجود تلاش و دوندگی، مقابل کیفیت فردی و تجربه برزیل کم آورد و با این شکست عملاً شانس صعودش از گروه بسیار کم شد. برزیل حالا با روحیه بهتر به بازی بعدی می‌رود و می‌داند که این برد، شروع واقعی تیم در جام جهانی ۲۰۲۶ بوده است.